Afscheid nemen en weer verdergaan

De enige constante is verandering. In het leven zijn twee dingen absoluut zeker: je bent geboren, je gaat weer dood. De tijdspanne ertussen kan verschillen per mens, evenals de invulling ervan. Waar je wordt geboren, de kansen de je krijgt, of het ontbreken ervan, zijn factoren die je niet altijd in de hand hebt. Bij uitvaarten zeg ik het wel eens: het leven is een weg die loopt van de baarmoeder tot de baar. Het is zelden een rechte weg. Soms zijn er bochten en obstakels. Soms loopt een deel van die weg dood en moeten we op onze schreden terugkeren en opnieuw beginnen.

Je hoort wel eens dat behaalde resultaten in het verleden niet altijd garantie voor de toekomst bieden. Zo dacht ik wel een aantal jaren bij Alrijne mijn werk te kunnen voortzetten en me verder te kunnen bekwamen in mijn vakgebied: de geestelijke verzorging, maar gisteren was dan toch het afscheid. Aanvankelijk had ik geen behoefte aan poespas en had ik liefst met stille trom de deur van het ziekenhuis achter mij dichtgetrokken. Ik ben blij dat ik het niet gedaan heb. Ondanks de licht bittere nasmaak van mijn vertrek was er ook veel zoets. Collega’s en vrijwilligers die de tijd vrij konden en wilden maken kwamen langs voor een groet, koffie met gebak en een hart onder de riem.

Ik ben blij dat ze zijn geweest, maar ik ben ook hen dankbaar die, bij melding van afwezigheid per mail of met een kaartje, iets liefs hebben gedeeld. Zo was er de vrijwilliger die in tranen zei dat mijn vertrek een gemis voor de geestelijke verzorging is. Dan waren er nog de opstekers van de activiteitenbegeleider van de geriatrische trauma-unit die het zo bijzonder vond dat ik zo snel het vertrouwen van de patiënten wist te winnen en de geriater die  me bedankte voor “de prettige samenwerking en de rust die je met je meebrengt.” De verpleegkundig Consulent Palliatieve Zorg voegde eraan toe dat ze nog vaak dacht aan een voorval waar ik bij moest zijn: hoe ik bij een stervende patiënt rust wist te brengen door ad hoc een ritueel uit te voeren. Zoals ze zei: ik zie jou nog wel iets doen met stervensbegeleiding.

Het zijn dingen die ik niet vergeet. Evenals de contacten met patiënten en collega’s. Soms laat je wat achter, soms neem je wat mee. Deze ervaringen en lessen zal ik meenemen, ook de minder plezierige.Wat ik ook meeneem is vertrouwen. Het leven is niet altijd maakbaar, maar is ook wat je ervan maakt, in de omstandigheden die je toevallen. De reden waarom dingen lopen zoals ze lopen, de zin ervan, is vaak achteraf bezien zichtbaar. In ieder geval, terwijl ik dit schrijf, bereid ik me voor op een sollicitatiegesprek bij een zorginstelling in Rotterdam. Gisteren kwam er een verzoek binnen om voor te gaan bij een uitvaart. Genoeg te doen dus. Liever dan negativiteit de overhand te laten nemen, kijk ik daarom met vertrouwen vooruit, de opstekers die ik mocht ontvangen meenemend. Onzeker? Ja soms, maar bang? Nee!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s